Facebok

23 Temmuz 2014 Çarşamba

MİDYAT - UZUN SÜREN BEKLEYİŞ VE AYRILIK

Hasankeyf'te beklediğimiz süre boyunca Kınalı'nın yarasının durumunda pek de değişiklik olmayınca 2 gün sürecek son yolculuğumuza başladık, Midyat'a doğru ilerliyoruz. Bir an önce veteriner bulup gerekli tedaviyi uygulayana kadar rahat yok artık, hiç belli etmese de acısını bizim içimiz yanıyor ona baktıkça..

İlk günün sonunda Ayrancı Geçidi yazan bir tabelanın yanından yoldan çıkarak yukarı doğru tırmandık kekik kokularını takip ederek. Bu kadar çok kekiğin bulunduğu bir yeri ilk defa görüyorum, kekik tarlası sanki :)
Çadırı kurup ateşi yaktıktan sonra topladık biraz. İki cins vardı, ikisi de muhteşem kokuyor ama biri zehir gibi acı! Özenle hazırladığımız zeytin domates salatalık ve kekikten oluşan akşam yemeğimizi de afiyetle yedik. Artık bedensel olarak en ufak bir ağrı ve yorgunluk olmuyor. İyice alıştık, biz onlara, onlar bize..







Sabah Binat köyünün ayakları prangalı kısraklarının sesine uyandık dördümüz. Ta yola kadar peşimizden geldiler ve uğurladılar bizi. Mardin il sınırına girdik, yavaştan Midyat'a doğru yol alırken bir ara hızlandık. Yanımızdan da tek tük arabalar geçiyor, emniyet şeridi bizim parkur durumunda :) Coşkun biraz öndeydi, azıcık koştuk ve yanlarına yetiştik, bir an baktı ve bağırdı hemen,
Durdur atı hemen aşağı in, çanta açık!
Ne olduğunu anlamadan atladım hemen aşağı. İlk defa o gün heybenin alt kısmına bağladığımız ve içinde sadece bilgisayarın bulunduğu küçük sırt çantasının fermuarı sonuna kadar açılmış, öylece sarkıyor, bilgisayar çantası yok meydanda :( Tam o anda karşı yönden gelen bir araba durdu önümüzde, daha şoku atlatamamış, durumu algılama aşamasındayız biz. 3 kişi apar topar indi arabadan,
- Kırmızı bir çanta düşürmüşsünüz!
+ Eveeet!! :)
Bu kadar da hızlı çözüldü yani olay :) Bırak üzülmeyi daha bilgisayarın düştüğünü algılama sürecindeyken adamlar hoop çıkarttı çantayı verdi elimize :)
Meğer biz Coşkun'a yetişelim diye koşarken fermuar sarsıntıdan açılmış, bilgisayar çantası da kaymış gitmiş.. Yolun üstünde bu kırmızı nesneyi gören abiler de durup almışlar, sonra yanımızdan geçmişler vay anasını şunlara bak diye düşünmüşler.. Sonra bilgisayarı açıp bakınca fotoğraflarımızı görüyorlar, atlı bir adam ve kız! Dosdoğru geri dönüp karşımıza çıktılar tam da fark ettiğimiz anda :) İşin daha ilginci sonradan instagramda bu hikayeden bahsedince bu adamlardan birinin Hasankeyf'de evlerinde kaldığımız Mahmutoğlu ailesinden, diğerinin de Ziyare'te misafir olduğumuz Mazhar Hocanın bir arkadaşı olduğunu öğreniyoruz : )



Güzel insanlar..


Midyat'a 5-6 km kala yol kenarındaki Ayrancı Ziya Abi'nin yerinde öğle molası verdik. Midyat'ı anlattı biraz. Atları ve kendimizi atabileceğimiz, çadır kurabileceğimiz yerleri tarif etti, karnımızı doyurdu, taşın ve inancın şehri Midyat'a doğru yolcu etti.

Ziya Abi'nin gözleme-ayran dükkanı





Çadır kuracağımız alanın bulunduğu Mor Abrohom Manastrı'na doğru giderken yol üzerinde veteriner kliniğini gördük. Yarayı görmesi için ya o gelecek bir kaç saat sonra ya da çadırı kurduktan sonra biz getiricez atı diye anlaştıktan sonra 10 dakika daha yürüyüp üzüm bağları içerisinde yer alan manastırın yanınındaki arazide uygun bir yere çöktük. Çadırı kuralım da veterinere gidelim diye düşünürken iki arkadaş geldi yanımıza. Midyat'a gelirken arabayla yanımızdan geçmişler, orada denk gelince de tanışmaya geliyorlar yanımıza.Oturduk birlikte, muhabbet ettik biraz ve Bilal veterinerim ben demesin mi! İyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş :) Baktı yaraya, temizledi ve verilecek ilaçları söyledi. Antibiyotik tedavisine başlamamız gerek. Yarın tekrar gelme ihtimalim var, ilaçları getiririm ben size ama gelemezsem aşağıdaki veterinerden satın alırsınız artık dedi. Orada uzun süre kaldık ama bir daha uğramadı bu arkadaşlar, görüşemedik tekrar.. Ertesi gün veterinere yollandık hemen. İlaçlar da gelseydi tam dört ayak üstüne düşmüş olacaktık valla :) Veterinere gittik ama dün orada olan Mehmet yok, İbrahim ile tanıştık, durumu bilmiyor, kahvaltı edip geliriz dedik bırakmadı, beraber kahvaltı ettik arka tarafta. Durumu anlattık, alacağımız ilaçları söyledik, bi tanesi iğne ve 4 gün kullanılacak.. İbo da bizimle geldi, boyun kısmından iğneyi yaptılar Coşkun'la. Yarın ikimiz halledicez ve sonraki günler.. Allahtan Kınalı 'kuzu' gibi, biraz debelense de sorun çıkartmadı, insulin kullanmaktan iğneye de alışık tabi Coşkun :) Ben tutum, o yaptı ve kotardık bu iğne işini.
Yara iyileşir ama semer konursa tekrar açılır bir kaç gün içinde diyor veteriner.. Anlaşıldı, yollarımız ayrılacak burada Kınalı ile :( Sonuç olarak etrafa haber saldık atı değiştiricez diye, beklemeye geçtik..











İlk gün atlara su verebileceğimiz tek yer olarak Ziya abinin evine yollandı Coşkun. Döner dönmez de mutlaka sen de görmelisin, ilk fırsatta çay içmeye gidelim demeye başladı, bu eski Süryani evinden çok etkilenmiş belli ki.. Zamandan bol ne var, gideriz tabi :) O arada ben manastırdayım. Orada yaşayan Yusuf ve çalışan Derviş Abi hemen aşağıda kuyu var, istediğiniz zaman haber verin açalım suyu dediler, su işi de böylece çözülmüş oldu. Bize de banyoyu gösterdiler hemen, yıkandık, temizlendik, çamaşırlarımızı yıkadılar, çaylar kahveler içildi, her şeyimiz tam şimdi :)







Sonra Midyat'ın sokaklarında kaybolmaya çıktık. Ayşe ve Aysel Noyan kardeşlerle tanıştık. Böyle bir ortamda, tüm kadınlar gibi kendilerine de uygulanan baskı ve engellemelere rağmen nenelerinden öğrendikleri kumaş baskı işlerini geliştirerek ve süs sabun yaparak önce kendileri sonra da etraflarındaki kadınlar için hem sosyalleşme hem de kazanç  kapısını yaratmışlar burada. İkisi de birbirinden tatlı bu kızların mekanı her akşam üzeri çaya gittiğimiz, sohbet ettiğimiz yer oluverdi.. Eskiden genel olarak bir yere gittiğimizde çayımızı kafelerde içerdik. Artık birilerinin evine girmek, selam vermek ve onlarla ilişki kurmak çok ama çok daha kolay ve güzel geliyor.



Türkçe anlaşamıyoruz ama tek bir lafımıza üşenmedi onca işinin arasında börek yaptı getirdi Menife Abla.. Birbirimizi sevmemiz için aynı dili konuşuyor olmamıza gerek yok belki de hm?


Ziya Abilerin evine gidelim dedik sabah kahvaltı ederiz diye ama eşi de kendisi de dükkandaymış, iki kızıyla ufak çocuklar evdeydi geri döndük biz de çadıra. Biraz sonra Ziya Abi aradı, çocuklar geldiğimizi haber vermiş heralde, eve gidin oturun istediğiniz kadar diyor :) Çadır da güneş altında olduğundan duramıyoruz zaten, hemen yollandık eve. Çocuklarla oturduk bir kaç saat, önce utandı hepsi tek kelime yok hiçbirinden :) Sonra alıştılar bize, konuştuk, anlattık, fotoğraflara baktık, ne varsa paylaştık; çocuklar, biz, kedi, horoz, civicivler, hep birlikte :)











Kedi ekmeğe, tavuk karpuza vurgun!





Ayağımın üzerinden geçip dışarıya çıkmaya çalışıyorlar

Bayaa gıcık oldular :)

Sonunda insanlığı yok etme planları yapan civcive dönüştü bu :)

Çocuklara "Bu evi unutamayacaksınız hayatınız boyunca, belki evleneceksiniz, apartmanlara taşınacaksınız, mutfağı, banyosu ve tuvaletleri olan hapishaneden bozma yuvalarınız olacak ama bu evin duvarlarındaki biçim sizin tüm hayal dünyanızı ve geçmişinizi kaplayacak. Müthiş biz özlemle yanacaksınız bu günleri düşündükçe" dedik. Özellikle ergen kızları bize gülerek ve hiç de bile dermişcesine baktı ama zaman bizi haklı çıkartacak ve zamanı geldiğinde biz de ona güleceğiz :)

Bu arada artık o eski kentin çocukları bizim arkadaşlarımız. Bu kadar atın bulunduğu şehirde pek çoğu ata ilk kez bindiler. Öyle bir ilişki kurdular ki atlarla artık sulama saatlerinde atın başından çekmek için birbirleri ile yarışa girer oldular. Her akşamüstü su merasimi ve bi tur binmek için bekleyen onlarca çocuğu gezdirmekle geçti :)
İşte bizim o zayıf atlarımız böyle meşhur olunca göze battılar. Piyasa değerleri yüz liralarla ölçülen atlarımızı sabah kahvaltısından döndüğümüzde yerinde bulamadık. Yürütmüşler! Böyle mi bitecekti bu hikaye yani!
Etrafımızdaki herkese haber ettik. Sonunda çare polisi aramak oldu. Asayişten iki polis arkadaş geldi ve arabaları ile çıktık bizim atları aramaya. Dolandık durduk yollarda, götürülebilecekleri yerlerde ama yoklar.. Orada yaşayanların onlarca atı var tarlalarda duruyorlar öylece kimsenin ellediği yok ama bizim atlar çalınıyor, olacak iş değil! Bir kaç saat dolandıktan sonra umudu kestik ve evrene güzel mesajlar yollamaya koyulduk hep beraber.. Alanlar kesin çocuktur, bu atları değişik güzel bişey sandılar, biner biner bırakırlar sıkılınca, buluruz bir kaç gün sonra en kötü...
Polisler de hadi Estel'e gidelim yemek yiyelim birlikte deyince kabul ettik. Girdik bir arkadaşlarının yerine, sipariş vermişler önceden, döner-ekmek geldi! Redderken ne yapacağımızı, ne diyeceğimizi şaşırdık ama yemedik o döneri :)
Sonra çıktık yola bizi aldıkları yere bırakacaklar, Estel'den Midyat'a doğru gidiyoruz ana caddede.
O ne! Solda kaldırımda 15-16 yaşlarında iki çocuğun elinde bizim atlar!!
Trafikteyiz, geçtik bunları mecburen, onlar da karşıdan karşıya geçip ara sokağa girdiler tam o sırada, diğer yöndeler, biraz yavaşlamamızla Coşkun'un arabadan atlayıp koşması ya da uçması mı desem bir oldu:) Polislerden arabayı kullananın yanındaki de Coşkun'un peşinden fırladı önce ama donunu çeke çeke geri bindi biz arabayla takip edelim diye :)
Çocuklar Coşkun'u görünce koşturmaya başladılar atları. Atlar önde, Coşkun arkada dört nala gözden kayboldu bunlar!
Arabanın içindeki sahne bir anda Arka Sokaklar dizisine dönüştü :) Adamlar telaş yaptı, ya kavga ederler de bişey olursa biz yetişene kadar diye, üstüne bir de izlerini tamamen kaybettik! Neden telefon yok, ah bir telefon olsa diye söyleniyorlar bir yandan.. Ara sokaklarda bir sağa bir sola son hız dolanıp duruyoruz, yer yarıldı içine girdiler sanki! Böyle son sürat ve heyecan fırtınası içinde atları ve Coşkun'u aradık durduk 15-20 dakika boyunca. Sonunda ana yola çıktık tekrar atları ilk gördüğümüz yere gittik oradakilere çocukları tanıyıp tanımadıklarını sormak için..
Baktık az ileriden Coşkun iki atı da peşine takmış geliyor;)  Adamlar öyle rahatladılar ki bizimkini görünce, ya yenge yanlış anlama da öpücem kocanı diyerek indiler arabadan :)
Biraz koşturmacanın  ardından çocuklar Coşkun'dan kurtulamayacaklarını anlayıp, atları bırakıp kaçmışlar. Böylece bu macera da güzel bir sonla bitti, atlarımızı alıp çadırın yanına döndük akşama doğru.
Kamp alanına geldiğimizde inanılmaz bir kum fırtınası karşıladı bizi. Yanımızdaki çocuklarla beraber çadır uçmasın diye girdik içeri. Hepimiz bir şeyleri tuttuk, çok uzun sürmedi iyi ki. Gezi parkı yıl dönümü için yapacağımız pankartın malzemeleri dışında hiç bir kayıp vermeden atlattık fırtınayı..



Bir gün de dişiyi değiştirebiliriz belki diye Estel'deki hayvan pazarına yürüdük. Cambazların nasıl işgüzar ve üçkağıtçı olduklarını anlamamıza yetti bu uzun yürüyüş. Bir de dönüşte o sıcakta yürümüş olduğumuz kilometrelerin ardından bizim Noyan kardeşlerin vefat eden kardeşleri anısına yaptırdıkları çeşme ile karşılaştık. Nasıl da susamış, nasıl da yanmıştık sıcaktan! Dua almak istiyosanız çeşme yaptırın, yolda olunca anladım, edilen duanın haddi hesabı yok yani öyle diyeyim :)





Biz bu simsarlardan kaçarak kurtulduğumuzu sanmamıza rağmen ne zaman birisi bize yardıma koşsa karşımıza bu düzenbazları çıkarttı. Bir taraftan bize çok güzel rahvan atları ile hava attılar çocuk gibi, bir taraftan da bizimkilerle alay ettiler. İşimizi Midyat'da çözemeyeceğimizi anlamamız için karma elinden gelen her oyunu oynadı ama biz dinlemeyi bilmedik, ya da geç kaldık. Hatta bir gün sabahlamışız bir kaç dost ile, kafalar da güzel, çıktık sabahın köründe köy köy dolanıyoruz at çalıcaz diye :)) Baya dolandık bir kaç ata da yaklaştık ama o da kısmet olmadı, biri asiydi diğerinin de sahibi çıka geldi Coşkun ağzına dizgini takarken :) Ağaçlardan meyve yürütmeye benzemiyor tabi, adam arıza biri çıkmadı da şansımıza öyle yırttık :)
Çadır kurduğumuz yerin karşısındaki otel sahipleri ile de arkadaş olduk. Kamp yaptığımız yere geldiler bir akşam, birlikte ateş yaktık, müzik yaptık, içtik, sohbet ettik.. Hatta bizi otelde ağırladılar o gece. Turabdin Otel sahibi Yusuf ile can arkadaşı Ömer'e dostlukları, bize yaptıkları onca güzellik ve iyiliklerinin yanında unutulmaz hikayeler yaşamamıza vesile oldukları için de ne kadar teşekkür etsek az. Nasıl da tek bir fotoğraf çekmek bile aklımıza gelmedi bilmiyorum :(











Etrafımızda bulunan ve farkında bile olmadığımız otlar bile öyle güzel ki baktığımız, gördüğümüz zaman. Yeter ki içinde bulunduğumuz yalan dünyadan, aslında hiç ihtiyacımız olmayan bir yığın şeyin içinden kafamızı kaldırıp etrafa bakabilelim..
Beynimize kodlanmış, olmazsa olmaz gibi gelen ama arkasında kocaaa bir endüstri ve 'yaratılan' 'sahte' ihtiyaçlarımızla dolu hayatımızı ve onları gidermek için köleleştiğimizi, aptallaştığımızı fark etmekle başlayan sürece ve değişime 'özgürleşme' denir. Evet, bunu yazayım bir yerlere, özgürleşme tanımım budur :)



Taze Nohut




Karıncalarla konuşabilecek zamana sahip olmaktır belki de özgürlük, neden cam parçası taşıdığını sorabilmektir :)
Çekirge!
Etrafımızdaki insanlarla da tanışmaya devam ediyoruz. Bir vesile ile oralarda bulunan ailelere bizimle yola çıkabilecek güçte atlar aradığımızın haberleri gidiyor. Bizi davet edenler, atlarını satmaya çalışanlar, atları ile övünenler sardı başımızı. Bu arada bizim atların sütçü beygiri oldukları da hem boy hem güç olarak ne kadar eksik olduklarını daha iyi anlıyoruz her güzel at gördüğümüzde.

15.000 TL değerindeki rahvan giden at 

Ertesi gün yine hava atıcılardan biri geldi, pazarda gördüğümüz cambaz aracılığıyla buldurduğu bir atı görmeye gidicez. Giderken iki atı da alalım, değiştirmeye kadar verirsek Düldül'de yanımızda olsun ki anlaşabilirler mi anlaşamazlar mı görürüz dedik. Bu vesile olan adam jipiyle geldi, acelesi de var tapu dairesine mi gidecekti neydi unuttum, yani öyle alel acele hazırladık atları. Bunlar arabayla gidecek ama atlar geride kalır yolu bilen biri binmesi lazım atlardan birine. Ben de benim ata siz binmeyin yarası var zaten en hafif benim aranızda ben getireyim onu dedim. Öyle olunca yolu bildiği için bakacağımız atın sahibinin oğlu da Düldül'e bindi, Coşkun arabaya geçti. Bizim harekete alışık atlar günlerdir sabit duruyorlar ya biner binmez uçmaya başladılar, çantalar da yok hafifler tabi :) Özellikle benim kız uçuyor resmen, çocuk arkamda kalıyor her yol ayrımında durup bekliyorum ne tarafa dönücez diye, öyle güzel koştuk ki dört nala, o kadar zevk aldığım bir an yoktu diyebilirim, muhteşem bir duygu, muh-te-şem! 6 kilometreyi 15 dakikada alarak Coşkun'un önünde durduk :)
Gösterdikleri at felaket asi. Yanına kimse yaklaşamıyor, çifte atmaya başlıyor anında! Ya yuh bu kadar mı olur, hiç mi vicdan olmaz ya böyle bir at için mi getirttiniz bizi, özellikle de tek şartımız uysal olmasıyken! Yok çiftleşme dönemi olduğu için böyle, sizin atla çiftleşirler bunu alırsanız o zaman problem olmaz bir daha deyip duruyorlar. Yok mümkün değil ama madem çiftleşme dönemi hazır Düldül burada hayrına bırakalım sevişsin rahatlasınlar dedik:) Bunlar bir iki koklaştı, yok anam Düldül'de beğenmedi atı :)
Neyse kısmet değilmiş dedik ve bindik atlarımıza Coşkun'la geri dönüşe geçerken bir anda gök delindi sanki, şakır şakır bir yağmur başladı. Yol kenarındaki inşaata sığınıp bekledik yarım saat..

 

Yağmur azalınca da çıktık yola, ana caddeden çıkıp koşarak geçtiğimiz ara sokaklara girdik yine. Coşkun heveslenmiş beni öyle uçarken görünce tutturdu koşturalım hadi yarışalım diye. İçimde bir huzursuzluk olmasına rağmen tamam dedim.. Gevşettim dizginleri dehledik hayvanları, onlar da dünden razı zaten ben önde Coşkun arkada başladık yine dörtnala koşmaya. Yerler ıslak tabi, nalların da altı iyice yenmiş durumda artık, eh at da zayıf.. Bir anda kaydı benim at, ayakları yerden kesildi ve yere kapaklandı. Uçmamak için üstünden tutundum sıkıca ve onunla birlikte indim yere. Sol ayağım altında kaldı ve alnım yere çarptı.. İnanılmaz bir acı.. İlk aklımdan geçenler, evet kafam yüzüm parçalandı, beynim mi dağıldı acaba ama kendimdeyim, ölmedim, bayılmadım, o kadar da kötü değil galiba.. Yerde kaldım öylece.. Ben ayağımı çekince altından kalktı ayağa Kınalı, onda bişey yok yine :) Ağzımdan burnumdan kan geliyor ama ayak bileğimdeki acı felaket, oynatamıyorum. Hemen insanlar koştular çevreden ambulans geldi, doğru hastaneye..
Bitlis Nemrut'a tırmanmadan önce kaldığımız Serinbayır köyünde tanıştığımız Hemşirelik yapan arkadaşın söylediği her şeyi bire bir deneyimledik ambulansta ve hastahanede. Herkes çömez, koluma damar yolu açmak için 3 kişi defalarca denedi, en sonunda 4. gelen açabildi.. Bu ülkede 'doğu görevi' diye bir şey olması batıyla doğunun birbirinden ayrı tutulduğu, sürgün yeri olarak görüldüğü ve geçmişten günümüze, şu dakikaya kadar orada yaşayanlara nasıl bir muamele, nasıl bir yaklaşım olduğunun apaçık kanıtıdır.. Neyse şimdi uzatmayayım bu konuyu.
Filmler çekildi, kafa sağlam, ama ayak bileğime geçici bir alçı yaptılar 2 gün sonra ortopediye gidin dediler. Yüzüm gözüm şişmiş, tanınmaz haldeyim.. Coşkun uçak bileti ayarlayalım akşama eve dönelim diyor acil koridorunda.. Ben başladım ağlamaya, hayır, sakın alma bilet, böyle bitemez, böyle dönemeyiz eve, hatta kimseye de haber verme diyorum :)
Yusuf ve Ömer geldi Turabdin otelden, alıp otele götürdüler bizi öylece, 3-4 gün misafir olduk orada.
Birkaç gün önce otelde Aynur adında dünyalar iyisi, yaşamın kıyısında yaşan bir öğretmenle tanışmıştık. Herkes geçmiş olsuna geliyor, arıyor.. Aynur geldi, sonra onun da yardımıyla hastaneye gittik. Bu arada ağrıdan duramıyorum, belli ki bi bok var. Gittik işte çatlak varmış ayak bileğinde, alçıya alındı ve dört hafta kalacak dedi doktor..

 



Aynur'da bana gelin kalın istediğiniz kadar haziran sonuna kadar buradayım ben sonrası için de gerekirse anahtarı bırakırım size diyor hatta.. Böylece Estel tarafına Aynur'un evine taşındık :) Nasıl anlatayım ki bu kızı ve tanıştığımız diğer insanları.. İlaç oldular bize resmen. Ben bebek oldum, Aynur evin babası, Coşkun'da benim bakıcım ve ev işlerinin erbabı oluverdi bir anda :) Her akşam sıkılmadınız mı evde diye bizi sürekli biyerlere götürmeye çalışan, Coşkun'u falcı bacı belleyen Aynur ve Sevilay :) Yaprak sarmasından, lahanaya kadar günlerce kendimizi dolma sarmalara verdiğimiz, bir yandan da manyak gibi pişti oynadığımız Sabır :) Hamam gibi bir çatı katındayız, dışarı çıkmazsak evde içiyoruz, Aynur on numara bu konuda :) Tabi vakit de kızlar da bol, fırsat bu fırsat deyip kına çalışmalarına devam ediyorum.. Alçıyı çıkartacağımız son günlere kadar evde olduğum için bastona gerek duymadık, önceleri Coşkun kucaklayıp taşıyordu her yere, sonra tek ayak seke seke ilerlemeye başladım, çekirge gibi zıplıyorum her yerde :)

















Meraklı komşular sarmış dört bir yanı, olaylar olaylar.. Geldiğimiz ilk gün terörle mücadele ekibi baskın yaptı eve! Sakallı bir adam kucağında bir kadını taşıyor, dağda yaralanmış buraya gelmişler belli ki diye tahminler yürütüp şikayet etmiş çevreden birileri. Bizim atlar çalındığında tanıştığımız polislerden biri de vardı gelenlerin arasında da, tanıdı bizi, uğraştırmadılar pek o yüzden :)
4 haftaya yakın Aynur'da kaldık. Nasıl teşekkür edilebilir ki bu güzel insana? Düşünsenize hiç tanımadığınız iki at hırsızı tipli insan geliyor evinize, biri de bakıma muhtaç hatta.. Günlerce çöküp kalıyorlar ve ceplerinden beş kuruş bile harcatmıyorsunuz. Ben söyleyecek söz, edecek dua, teşekkür bulamıyorum cidden! Allah razı olsun, tuttuğunu altın etsin, ne muradın varsa versin be ;))

Atları da Ziya abinin yanına bırakmıştık kazadan sonra. Yaklaşık 10 gün sonra doğum günümde ziyarete gittik ve ben yıkıldım resmen.. İkisi de öyle zayıflamış öyle zayıflamışlar ki, yandım geberdim baktıkça :( Ziya otladıklarını söylüyor ama nasıl böyle zayıflayabildiler o zaman anlayamadık..

27 olmuşum..
Karma bize bu hayvanları Binat köyünün orada doğaya bırakın demişti. Onu dinlemedik. Şimdi mecburen hem onlardan hem yoldan ayrılmak zorunda kaldık :( Ayağım en geç 2 ay sonra eskisi gibi olacak ama atlar zaten çok iyi durumda değildi, şimdi daha da kötü oldular, bu şekilde yola devam ettirmek işkence olur.. Bari bu aileye, çocuklara faydaları olsun dedik ve Ziya Abi'ye bıraktık atları, madem burada zayıflıyorlar sat bari, çocukların için harca parayıda dedik ve vedalaştık yoldaşlarımızla..
Öyle koydu ki ayrılmak hala içim yanıyor, her aklıma geldiğinde, fotoğraflarına baktığımda ağlıyorum.. Sonradan haber aldık ki Gercüş ilçesinden birine satmış atları, tek dileğim umarım iyi biridir, umarım iyi bakar Kınalı ve Düldül'e, umarım mutlu olurlar..
Yarasından dolayı değiştiricez diye at ararken bile nasıl bırakabilirim ki Kınalı'yı, vermesek kimselere, peşimizden gelir zaten o, üç atımız olur diye hayaller kurarken onlar bizi bırakmadı ama biz onları yarı yolda bıraktık galiba, anlatabilmem mümkün değil bu üzüntüyü, yazamıyorum....

Emine & Coşkun



2 yorum :

  1. yeni okudum çok geçmiş olsun. izmire yolunuz düşerse beklerim..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkürler geçti gitti.. :)

      Sil